اون که یه وقتی تنها کسم بود                           تنها پناه دل بی کسم بود

تنهام گذاشتو رفت از کنارم                               از درد دوریش من بیقرارم

خیال می کردم پیشم می مونه                         ترانه عشق واسم می خونه

خیال می کردم یه همزبون                                نمی دونستم نامهربونه

با اینکه رفته اما هنوزم                                     از داغ عشقش دارم می سوزم

فکر و خیالش همش باهام                                هر جا که می رم جلو چشام جلو چشام