پنجشنبه 13/10/86

بالاخره اومدی طاهره نمی دونم چجوری اومدی ولی خوش اومدی من که دیگه فکر نمی کردم بتونم یه بار دیگه تو رو تو خونمون بببینم، آره امروز یه بار دیگه طاهره اومده بود خونمون وقتی از در اومد تو باور نمی کردم خودش باشه پشت سر خواهرش بود سلام کرد من فقط تونستم جواب سلامشو بدم دیگه هیچی رنگم پرید دست و پام میلرزید پاهام نمی تونست وزنمو تحمل کنه داشتم می افتادم که خودمو به اپن تکیه دادم، با خواهرش اومده بود که از اینجا برن مراسم حدوداً یه نیم ساعتی نشستن بعد رفتن مراسم، خدایا چه حالی داشتم بغض گلمو گرفته بود از خوشحالی می خواستم گریه کنم چقدر دوست داشتم بغلش کنم و زار زار تو بغلش گریه کنم دوست داشتم مدتها براش حرف بزنم از دلتنگیهام از گریه هام، خدایا چقدر آدم خودشو تو این مواقع ناتوان می بینه رفتن ولی دوباره برگشتن خیلی خوشحال شدم یه کم آروم شده بودم آخه بعد ازاینکه اونا رفتن کلی گریه کردم یه چند ساعتی نشستن دیگه دلم نمی­خواست چشم ازش بردارم فکر کنم که همه اینو فهمیده بودن ولی من دیگه برام مهم نبود می خواستم به اندازه تموم اون روزایی که ندیده بودمش ببینمش ولی هر چقدر که بیشتر میدیدمش کمتر ازش سیرمی شدم وقتی رفتن فکر کردم تو یه ثانیه اومدو رفت هنوز پاشو نذاشته بود بیرون دوباره دلتنگش شده بودم دوست داشتم که بهش بگم نرو همین جا بمون دوست داشتم که می تونستم التماسش کنم که نره ولی نمی تونستم.